آلبوم های 20 هنرمند برتر برای تست سیستم صوتی های فای

آلبوم های 20 هنرمند برتر برای تست سیستم صوتی های فای

در این مقاله آلبوم های 20 هنرمند برتر برای تست سیستم صوتی های فای را معرفی خواهیم کرد. چرا بعضی آلبوم‌ها برای تست سیستم های صوتی های فای بهترند؟ علاقه‌مندان به صدای باکیفیت (Audiophile) به خوبی می‌دانند که یک سیستم صوتی عالی، تنها زمانی عملکرد خود را نشان میدهد که محتوای منبع، با کیفیت بالا ضبط و تولید شده باشد.

به همین دلیل، برخی هنرمندان هستند که آلبوم‌هایشان به طور مکرر برای تست اسپیکر های فای (HiFi)، اسپیکر بلوتوثی، هدفون بلوتوثی، یا تنظیمات اتاق استفاده میشوند.

این آثار نه تنها از نظر موسیقیایی غنی هستند، بلکه به دلیل مهندسی صدای وسواسی، استفاده دقیق از فضای استریو، و حفظ کامل دامنه دینامیک (Dynamic Range) شهرت دارند. این ویژگی‌ها، کوچکترین نقص یا برتری در تجهیزات صوتی شما را آشکار میسازند.

ما با بررسی نظرات علاقه‌مندان به صدا، فهرستی از 20 هنرمندی را که دارای سوابق ثابت در انتشار آلبوم‌هایی با صدای تمیز، با جزئیات و قابل ارزیابی هستند، گردآوری کرده‌ایم.

اسپیکر بنگ اند آلفسن مدل BEOSOUND A9 (5th Gen)

374,000,000 تومان مشاهده و خرید

لیست هنرمندان برتر

1. Steven Wilson (10.41% آرا)

Steven Wilson یک متخصص تراز اول در میکس‌های Dolby Atmos و 5.1 برای هنرمندان کلاسیک راک و پراگ (مانند Yes و King Crimson) است و همان استانداردهای بالا را در موسیقی خود نیز پیاده میکند.

میکس‌های او بسیار تمیز، با حداقل فشرده‌سازی (Compression) هستند و حس قانع‌کننده‌ای از فضا و عمق را منتقل می‌کنند، به طوری که قرارگیری سازها در صحنه صوتی (Soundstage) قابل لمس است. فلسفه او بر اولویت‌بندی داینامیک است، به این معنی که سیستم شما برای نمایش تضادهای ظریف بین سکوت و اوج‌های ناگهانی، تحت چالش قرار میگیرد.

موسیقی او برای تست رزولوشن میکرو (MicroResolution) و توانایی سیستم در جداسازی لایه‌های پیچیده، بی‌نظیر است.

ویژگی کلیدی برای تست: وضوح بی‌نقص، تصویرسازی فضایی دقیق، حفظ داینامیک عالی.

آلبوم‌های پیشنهادی: Hand. Cannot. Erase. (2015), Home Invasion: Live at the Royal Albert Hall (2018), The Harmony Codex (2023)

2. Steely Dan (9.10% آرا)

والتر بکر، دونالد فاگن و مهندس افسانه‌ای آن‌ها، راجر نیکولز، به دقت وسواس‌گونه در استودیو مشهور بودند. نیکولز حتی اصطلاح “APIT” (همه چیز در زمان مناسب) را برای توصیف کمال‌گرایی استودیویی خود ابداع کرد.

آلبوم‌های آن‌ها دارای تفکیک سازهای دقیق، تُنال ثابت و بیس بسیار کنترل‌شده و سرعتی هستند. بیس‌های پیچیده و ضرب‌های محکم درامز، چالشی عالی برای تست سرعت و دقت بخش پایین سیستم صوتی شما محسوب میشوند. وضوح فرکانس بالا در سنج‌ها و گیتارهای الکتریک نیز به خوبی، توانایی سیستم در مدیریت هارمونیک‌ها را نشان میدهد.

ویژگی کلیدی برای تست: تفکیک دقیق سازها، تعادل تُنال ثابت، وضوح در فرکانس بالا، سرعت بیس.

آلبوم‌های پیشنهادی: Aja (1977), Gaucho (1980), Countdown to Ecstasy (1973)

3. Pink Floyd (8.03% آرا)

آلبوم‌های کلاسیک پینک فلوید، استانداردی بالا برای ضبط‌های راک خلاقانه و استفاده از جلوه‌های صوتی (Sound Effects) تعیین کردند. مهندسانی مانند آلن پارسونز، مناظر صوتی عظیم و با جزئیاتی خلق کردند که فراتر از مرزهای اسپیکرهای شما گسترش می‌یابد.

 این آثار برای ارزیابی نویز زمینه (Noise Floor) (از آنجا که بخش‌های بسیار آرامی دارند)، داینامیک و مدیریت بخش‌های پیچیده و سینمایی (مانند صدای ساعت‌ها یا صندوق پول) توسط سیستم شما عالی هستند. این آلبوم‌ها، عمق صحنه صوتی (Soundstage Depth) را به شیوه‌ای چشمگیر به نمایش می‌گذارند.

ویژگی کلیدی برای تست: مدیریت داینامیک، فضای بزرگ صوتی (Soundstage)، جزئیات ریز، وضوح ترنزینت‌ها (Transients).

آلبوم‌های پیشنهادی: The Dark Side of the Moon (1973), Wish You Were Here (1975), The Wall (1979)

4. Dire Straits (7.26% آرا)

دایر استریتس به دلیل گیتارهای بسیار تمیز مارک ناپفلر، درامز فشرده و وکال‌های طبیعی که بدون ترفندهای استودیویی زیاد در میکس قرار می‌گیرند، یکی از مواد اصلی تست HiFi است.

 ناپفلر و مهندس‌هایش بر حفظ مسیر سیگنال تمیز (Clean Signal Path) تأکید داشتند. این ضبط‌ها داینامیک و وضوح قوی را حفظ میکنند و آهنگ‌هایی مانند “Money for Nothing” (با سینتی‌سایزر بیس عمیق) و “Telegraph Road” (با ساختار پیچیده) برای ارزیابی پاسخگویی فرکانس و توانایی سیستم در حفظ ریتم و زمان‌بندی، ایده‌آل هستند.

ویژگی کلیدی برای تست: وضوح گیتار (به خصوص صدای انگشت‌گذاری)، داینامیک قوی، صدای طبیعی وکال، مدیریت فرکانس پایین.

آلبوم‌های پیشنهادی: Brothers in Arms (1985), Love Over Gold (1982), Dire Straits (1978)

5. د بیتلز (6.37% آرا)

آثار متأخر آن‌ها، به ویژه Abbey Road ، یک عمق و صیقل‌خوردگی صوتی فوق‌العاده برای دوران خود داشتند. مهندس‌هایی مانند جف امریک و جورج مارتین، با وجود محدودیت‌های تجهیزات استودیویی در آن زمان، شاهکارهایی خلق کردند.

بیس کنترل شده، وکال‌های واضح و هارمونی‌های لایه‌لایه بدون اینکه میکس شلوغ شود، از ویژگی‌های این آلبوم‌ها است. Sgt. Pepper’s به دلیل جلوه‌های استریو افراطی و استفاده خلاقانه از پنینگ، برای تست تصویرسازی استریو (Stereo Imaging) مفید است، در حالی که Abbey Road به دلیل یکپارچگی صوتی بی‌نظیرش شناخته میشود.

ویژگی کلیدی برای تست: عمق صحنه صوتی، وضوح هارمونی‌ها، گرمای آنالوگ، یکپارچگی تُنال.

آلبوم‌های پیشنهادی: Abbey Road (1969), Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band (1967), The Beatles (White Album) (1968)

6. Frank Zappa (6.01% آرا)

زاپا به دلیل فشرده کردن ده‌ها اُورداب در یک قطعه با حفظ وضوح و تفکیک شگفت‌انگیز میکس شناخته شده است. او خود یک مهندس صدا بود و بر هر جزئیات نظارت می‌کرد. آلبوم‌های او جزئیات را حفظ کرده و صدایی پرجنب‌وجوش، پر از جزئیات و اغلب طنزآمیز دارند.

ترکیب‌های پیچیده و چندصدایی (Polyphony) در آثار او، چالشی جدی برای توانایی سیستم شما در جداسازی صداها (Separation) بدون تبدیل شدن به یک نویز درهم‌وبرهم است. اصرار او بر کوتاه‌نگه داشتن زمان روی هر طرف LP به حفظ حداکثر داینامیک کمک می‌کرد.

ویژگی کلیدی برای تست: مدیریت اورداب‌های زیاد، جزئیات بالا، داینامیک قوی، تفکیک بافت‌های موسیقی پیچیده.

آلبوم‌های پیشنهادی: Hot Rats (1969), Apostrophe (‘) (1974), One Size Fits All (1975)

7. Alan Parsons (5.65% آرا)

آلن پارسونز، علاوه بر مهندسی کارهای بزرگ، در پروژه‌های شخصی خود، راک و عناصر ارکسترال را در میکس‌های کنترل شده، لایه‌لایه و اغلب سینمایی ترکیب کرد. آلبوم‌های او دارای کنتراست قوی بین بخش‌های آرام و بلند هستند.

آهنگ‌هایی مانند “The Raven” از Tales of Mystery and Imagination (1976)، به دلیل استفاده از سینث‌سایزرهای خاص و فضاسازی گسترده، برای تست پخش‌شدگی صدا (Imaging) و بیس محکم و دقیق بسیار کاربردی هستند. توجه او به جزئیات ریز، مانند صدای مثلث یا زنگ‌ها، توانایی سیستم شما در بازیابی رزولوشن بالا را می‌آزماید.

ویژگی کلیدی برای تست: مدیریت داینامیک و رزولوشن، تفکیک جزئیات ریز (مانند صدای مثلث)، فضای گسترده صحنه صوتی.

آلبوم‌های پیشنهادی: I Robot (1977), Eye in the Sky (1982), Turn of a Friendly Card (1980)

8. David Bowie (5.18% آرا)

آلبوم‌های بووی در دهه‌های 70 و 80، به لطف همکاری با تهیه‌کنندگانی مانند تونی ویسکانتی و نایل راجرز، بزرگ، داینامیک و پر از فضای محیطی (Ambient Space) و افکت‌های رورب (Reverb) هستند.

میکس‌های او تفکیک سازهای قوی را حفظ می‌کنند، حتی زمانی که تنظیمات موسیقی شلوغ میشوند. این فضاها و انعکاس‌های طولانی (Reverb Tails) راهی عالی برای بررسی این است که سیستم شما چقدر خوب عمق صحنه صوتی را بازسازی میکند. به خصوص سه‌گانه برلین (Low، “Heroes” و Lodger) به دلیل بافت‌های صوتی غیرمتعارف و جسورانه خود مشهور هستند.

ویژگی کلیدی برای تست: داینامیک عالی، احساس فضا و اتاق، تفکیک سازها در بخش‌های شلوغ، عمق رورب.

آلبوم‌های پیشنهادی: The Rise and Fall of Ziggy Stardust… (1972), Scary Monsters… (1980), Let’s Dance (1983)

9. Donald Fagen (4.22% آرا)

دونالد فاگن همان استانداردهای وسواسی استودیویی Steely Dan را به آلبوم‌های انفرادی خود آورد. اولین آلبوم او، The Nightfly، یکی از اولین آلبوم‌های کاملاً دیجیتال پاپ است که در دهه 80 ضبط شد، اما همچنان به دلیل صدای فوق‌العاده تمیز، واضح و طبیعی شناخته میشود.

این آلبوم به عنوان یک معیار برای دقت و پاسخ فرکانسی گسترده استفاده میشود. صدای هایپر-تمیز آن، در واقع یک شمشیر دو لبه است؛ هرگونه نویز، لرزش یا ضعف در مبدل دیجیتال به آنالوگ (DAC) سیستم شما را بلافاصله آشکار میسازد.

ویژگی کلیدی برای تست: مدیریت تُن صدا (Timbre) و زمان‌بندی ظریف، دقت دیجیتال، شفافیت بی‌نقص.

آلبوم‌های پیشنهادی: The Nightfly (1982), Kamakiriad (1993), Morph the Cat (2006)

ساندبار بنگ اند آلفسن مدل BEOSOUND STAGE

209,990,000 تومان مشاهده و خرید

10. Rush (3.99% آرا)

راش در اوج خود از فناوری استودیویی روز استفاده می‌کرد تا اجرای قدرتمند خود را با ضربه و وضوح واقعی ضبط کند. بیس گدی لی (Geddy Lee)، گیتار الکس لایفسون (Alex Lifeson) و درامز پیچیده نیل پئارت (Neil Peart) هر کدام فضای مشخصی در میکس دارند.

پئارت به دلیل استفاده از یک کیت درامز عظیم و توانایی فوق‌العاده‌اش در اجرای ریتم‌های پیچیده شهرت دارد؛ ضبط‌های راش به خوبی حمله (Attack) و فروپاشی (Decay) دقیق هر ضربه را ثبت کرده و سرعت و پاسخگویی گذرا (Transient Response) اسپیکرهای شما را به چالش می‌کشند.

ویژگی کلیدی برای تست: تفکیک عالی سازها در بخش‌های پیچیده، میکس‌های تمیز و پرقدرت، داینامیک قوی، پاسخگویی گذرا.

آلبوم‌های پیشنهادی: Moving Pictures (1981), Hemispheres (1978)

11. Genesis (3.39% آرا)

صدای تمیز و داینامیک: آلبوم‌های دهه 70 و اوایل دهه 80 آن‌ها ترکیبی عالی از جاه‌طلبی پراگ راک و وضوح استودیویی هستند. تهیه‌کننده و مهندس آن‌ها، دیوید هِنچِل (David Hentschel)، در آلبوم‌هایی مانند A Trick of the Tail یک استاندارد برای شفافیت و تفکیک سازها ایجاد کرد.

بیس عمیق پدال‌های موگ و صدای روشن گیتارهای 12 سیم، بدون اینکه میکس را گِل‌آلود کنند، به خوبی در کنار هم قرار میگیرند. این آلبوم‌ها عالی برای تست دامنه داینامیک (از بخش‌های آرام تا اوج کامل گروه) و بافت‌بندی فرکانس میدرنج هستند.

ویژگی کلیدی برای تست: وضوح فرکانس میدرنج/بالا، عمق بیس موگ، مدیریت دامنه داینامیک.

آلبوم‌های پیشنهادی: A Trick of the Tail (1976), Selling England by the Pound (1973), Invisible Touch (1986)

12. Miles Davis (3.33% آرا)

آکوستیک طبیعی و فضا: بسیاری از ضبط‌های کلاسیک مایلز دیویس، به ویژه آثار جاز کوینتت (Quintet) او، نمونه‌های فوق‌العاده‌ای از چگونگی صدای واقعی سازهای آکوستیک هستند.

 شاهکاری مانند Kind of Blue (1959) ، به دلیل سادگی و واقع‌گرایی، یک معیار در محافل HiFi باقی مانده است. این آلبوم به شنونده اجازه میدهد تا هر نوازنده را دنبال کند، ویژگی اتاق را بشنود، و جزئیات ظریف فروپاشی پیانو، یا صدای ظریف ترومپت و ساکسیفون را بدون خستگی درک کند. این آلبوم، آزمونی برای توانایی سیستم در نمایش واقع‌گرایی تُنال (Tonal Realism) و فضای کوچک استودیو است.

ویژگی کلیدی برای تست: واقع‌گرایی آکوستیک، فضای اتاق، تفکیک سازهای جاز، وضوح فرکانس بالا (سنج‌ها).

آلبوم‌های پیشنهادی: Kind of Blue (1959), Sketches of Spain (1960), Bitches Brew (1970)

13. Depeche Mode (3.09% آرا)

ظرافت و لایه‌بندی الکترونیک: آلبوم‌های Depeche Mode، به ویژه از اواسط دهه 1980 به بعد، با دقت فوق‌العاده‌ای تولید شده‌اند (با تهیه‌کنندگانی مانند فِلود و آلن وایلدِر). علی‌رغم اتکای زیاد به سینتی‌سایزرها و ماشین‌های درام، این آلبوم‌ها دارای لایه‌بندی ظریف و کنترل شده هستند.

سازهای ثانویه در میکس گم نمی‌شوند و صدای سنج‌ها به نرمی در میدان استریو حرکت میکند. بسیار مؤثر برای تست نوسانات داینامیک و توانایی سیستم در تفکیک بافت‌های الکترونیکی و حفظ بیس کنترل شده و عمیق است.

ویژگی کلیدی برای تست: نوسانات داینامیک، تفکیک لایه‌های الکترونیکی، کنترل فرکانس پایین، تصویرسازی استریو.

آلبوم‌های پیشنهادی: Violator (1990), Music for the Masses (1987), Black Celebration (1986)

14. Queen (2.91% آرا)

وضوح در میان پیچیدگی و وسعت: آلبوم‌های کلاسیک Queen حجم عظیمی از صدا را در خود جای داده‌اند: هارمونی‌های لایه‌لایه، گیتارهای چندگانه، پیانو و درامز بزرگ. با این حال، به دلیل مهندسی هوشمندانه، این میکس‌ها اغلب واضح و هیجان‌انگیز باقی می‌مانند و به صدای درهم و برهم تبدیل نمی‌شوند.

این آلبوم‌ها اغلب دارای یک تصویر استریوی گسترده و بلند هستند. مدیریت لایه‌های وکال فرکانس میدرنج سیستم شما را به چالش می‌کشد، در حالی که بخش ریتمیک وزن خود را حفظ کرده و ضربه محکمی به شنونده وارد میکند.

ویژگی کلیدی برای تست: وضوح هارمونی‌های وکال، مدیریت فرکانس میانی، وسعت صحنه صوتی، ضربه درامز.

آلبوم‌های پیشنهادی: A Night at the Opera (1975), The Game (1990), News of the World (1977)

15. The Rolling Stones (2.50% آرا)

وزن، خشونت و واقع‌گرایی اتاق: بهترین کارهای ضبط شده آن‌ها (اواخر دهه 60/اوایل دهه 70)، به ویژه با مهندسی گلاین جانز (Glyn Johns) و جیمی میلر، راک اند رول را با وزن و حس فضای واقعی ثبت میکنند.

بر خلاف تولیدات صیقلی، این آثار دارای یک صدای گرانج و خام هستند که واقع‌گرایی را منتقل میکند. شنوندگان میتوانند جزئیات ظریف درامز چارلی واتس، فضای اطراف کیت و بافت چسبناک و ضخیم گیتارهای کیت ریچاردز را بشنوند. این آلبوم‌ها برای تست واقع‌گرایی تُنال (Tonal Realism) و ارزیابی سیستم در نمایش یک صدای “خام” و بدون نقص، مفید هستند.

ویژگی کلیدی برای تست: واقع‌گرایی گرانج، تفکیک درامز، عمق بیس پرقدرت، بافت گیتار.

آلبوم‌های پیشنهادی: Sticky Fingers (1971), Let It Bleed (1969), Some Girls (1978)

16. Bob Dylan (2.44% آرا)

مستقیم بودن و کیفیت فشرده نشده: بسیاری از آلبوم‌های کلاسیک دیلن با حداقل اُورداب، پردازش و فشرده‌سازی ضبط شدند. این رویکرد، منجر به صدایی طبیعی، غیرفشرده و بسیار مستقیم (وکال، گیتار، گروه کوچک در یک اتاق) میشود.

آلبوم‌هایی مانند Blood on the Tracks، قدرت ضبط آنالوگ را با گرمای خاص و دامنه داینامیک وسیع نشان میدهند. گیتار آکوستیک در این ضبط‌ها دارای بدنه و بافت واقعی است. هارمونیکای دیلن نیز به خوبی میتواند نشان دهد که سیستم شما فرکانس‌های بالا را بدون زنندگی و تیزی (Harshness) پخش میکند یا خیر.

ویژگی کلیدی برای تست: بافت گیتار آکوستیک، نوسان داینامیک آنالوگ، صدای طبیعی و غیرفشرده، وضوح فرکانس بالا (هارمونیکا).

آلبوم‌های پیشنهادی: Planet Waves (1974), Blood on the Tracks (1975), Nashville Skyline (1969)

17. Yes (2.32% آرا)

تست استرس سیستم و بازیابی جزئیات: رکوردهای Yes یک تست استرس جدی برای هر سیستم صوتی هستند. تنظیمات پیچیده و لایه‌لایه آن‌ها شامل بیس پرقدرت و تهاجمی کریس اسکایر (Chris Squire)، کیبوردهای فراوان ریک ویکمن (Rick Wakeman) و گیتارهای آکوستیک و الکتریک استیو هاو (Steve Howe) است.

یک سیستم خوب اجازه میدهد تا هر ساز بدون اینکه میکس به هم بریزد، در شلوغ‌ترین بخش‌ها دنبال شود. این آثار برای تست سرعت و کنترل فرکانس پایین (به دلیل بیس فعال اسکایر) و همچنین شفافیت فرکانس‌های بالا و تفکیک فضایی بسیار مناسب هستند.

ویژگی کلیدی برای تست: تفکیک بافت‌های موسیقی، سرعت و کنترل بیس، مدیریت داینامیک سخت، وضوح فرکانس بالا.

آلبوم‌های پیشنهادی: Close to the Edge (1972), Fragile (1971), The Yes Album (1971)

18. Van Morrison (2.14% آرا)

حس “گروه در یک اتاق” و وضوح تُنال: آلبوم‌های اواخر دهه 60 و 70 ون موریسون، به ویژه Moondance، با هدف حفظ حس گرم و طبیعی “گروه در یک اتاق” تولید شدند. مهندسی صدا در این آلبوم‌ها اجازه میدهد تا سازهای آکوستیک، بدنه طبیعی خود را حفظ کند و بخش بادی (Horns) به نرمی وارد میکس شود و خارج شود.

این میکس‌ها فضای کافی برای تنفس سازهای زهی، وکال‌های پس‌زمینه و پرکاشن کوچک باقی می‌گذارند. این آلبوم‌ها عالی برای بررسی زمان‌بندی، وضوح بیس و تفکیک اجزای تُنال در یک میکس گرم و آرام هستند.

ویژگی کلیدی برای تست: وضوح بیس، گرمای تُنال، صدای طبیعی سازهای آکوستیک، زمان‌بندی و ریتم.

آلبوم‌های پیشنهادی: Moondance (1970), Astral Weeks (1968), Saint Dominic’s Preview (1972)

19. Yello (1.96% آرا)

طراحی صدا و تصویرسازی استریوی شدید: گروه سوییسی Yello، به رهبری بوریس بلنک (Boris Blank) به عنوان یک طراح صدا، به جای یک موسیقیدان سنتی شناخته میشود. قطعات آن‌ها از سمپل‌ها و افکت‌های دقیق و اغلب عجیب ساخته شده‌اند.

آلبوم‌های آن‌ها شامل بیس الکترونیکی عمیق، کنترل‌شده و ضربه‌ای است که در کنار صداهای بالا و دقیق قرار میگیرد. این ضبط‌ها به دلیل تصویرسازی استریوی افراطی و حرکت صداها فراتر از مرزهای بلندگوها معروف هستند. Flag و One Second برای تست گسترش بیس فرکانس پایین (SubBass) و وضوح ترنزینت‌های دقیق ایده‌آل هستند.

ویژگی کلیدی برای تست: تصویرسازی استریوی افراطی، عمق بیس الکترونیک، وضوح ترنزینت‌ها، تفکیک بافت‌های صوتی غیرمعمول.

آلبوم‌های پیشنهادی: One Second (1987), Flag (1988), Touch Yello (2009)

20. Neil Young (1.78% آرا)

انرژی خام و جزئیات آکوستیک: نیل یانگ سال‌ها برای کیفیت صدای بهتر تلاش کرده است (از پروژه Pono تا انتقاد از فرمت‌های با بیت‌ریت پایین). بسیاری از آلبوم‌های او با تنظیمات ساده، نوار آنالوگ و پردازش کم ضبط شده‌اند.

قطعات آکوستیک مانند “Old Man” از آلبوم Harvest، به دلیل واقع‌گرایی بافت گیتار (صدای انگشتان و رزونانس بدنه) و ترکیب طبیعی وکال و ساز، یک مرجع کلاسیک هستند. از طرف دیگر، ضبط‌های او با Crazy Horse وزن و گِل‌آلودی خام گیتارهای الکتریک را بدون فشرده‌سازی زیاد ثبت میکند. این مجموعه برای تست توانایی سیستم در نمایش بافت، جزئیات ظریف و داینامیک وسیع بسیار مناسب است.

ویژگی کلیدی برای تست: بافت و واقع‌گرایی آکوستیک، وزن گیتار الکتریک، حفظ داینامیک، جزئیات میکرو.

آلبوم‌های پیشنهادی: Harvest (1972), After the Gold Rush (1970), Live at Massey Hall 1971 (2007)