واقعیت مجازی در خانه سالمندان، سفری به خاطرات گذشته

واقعیت مجازی در خانه سالمندان و تأثیر آن بر روحیه

واقعیت مجازی در خانه سالمندان به ابزاری قدرتمند برای بازگرداندن حس ماجراجویی و هیجان به زندگی سالمندان تبدیل شده است. مجموعه The Terraces در لوس گاتوس، کالیفرنیا، مانند بسیاری از مراکز بازنشستگی، پناهگاهی آرام برای سالمندانی است که دیگر توانایی سفرهای دور و دراز را ندارند. اما با استفاده از هدست‌های واقعیت مجازی، ساکنانی که بسیاری از آن‌ها در دهه 80 و 90 زندگی خود هستند، میتوانند به روزهای پرشور گذشته بازگردند و تجربیات جدیدی کسب کند.

این هدست‌ها در عرض چند دقیقه، ساکنان را در حالی که کنار هم نشسته‌اند به اروپا منتقل میکنند، در اعماق اقیانوس غوطه‌ور میسازند یا در سفرهای نفس‌گیر کایت‌سواری به پرواز درمی‌آورند. این برنامه‌ها توسط شرکت Rendever تهیه شده است؛ شرکتی که این فناوری را به عاملی برای بهبود شناخت و ارتباطات اجتماعی در 800 مرکز بازنشستگی در ایالات متحده و کانادا تبدیل کرده است.

واقعیت مجازی در خانه سالمندان، سفری به خاطرات گذشته

تجربه‌های همه‌جانبه و واکنش‌ها

گروهی از ساکنان The Terraces که در یک جلسه واقعیت مجازی شرکت کرده بودند، در حین تماشای یک برنامه سه‌بعدی، خود را در حال شنا با دسته‌ای از دلفین‌ها یافتند و در کنار صندلی‌هایشان دست‌وپامی‌زدند. جینی بِرد 81 ساله پس از این تجربه با هیجان گفت: «ما به زیر آب رفتیم و حتی لازم نبود نفسمان را حبس کنیم!» در طول جلسه‌ای دیگر که شامل یک سواری مجازی با بالن هوای گرم بود، یکی از ساکنان با شگفتی فریاد زد: «وای خدای من!» و دیگری با لرز گفت: «تماشایش سخت است!»

واقعیت مجازی در خانه سالمندان، سفری به خاطرات گذشته

بازگشت به خاطرات کودکی و تشویق دیگران

فناوری Rendever همچنین میتواند سالمندان را به صورت مجازی به مکان‌هایی که در کودکی در آن بزرگ شده‌اند، بازگرداند. برای برخی، این اولین باری است که پس از دهه‌ها زادگاه خود را می‌بینند. یک سفر مجازی به محله کودکی سو لیوینگستون 84 ساله در منطقه کوئینز نیویورک، او را به مزایای این فناوری متقاعد کرد.

لیوینگستون گفت: «موضوع فقط دیدن دوباره آنجا نیست، بلکه تمام خاطراتی است که بازمیگرداند. اگر بتوان ساکنانی که هرگز از منطقه امن خود خارج نمی‌شوند را ترغیب کرد که این هدست‌ها را امتحان کند، ممکن است واقعاً از آن لذت ببرند.»

اِیدریِن مارشال، مدیر زندگی اجتماعی The Terraces، می‌گوید وقتی خبر یک تجربه واقعیت مجازی دهان‌به‌دهان می‌چرخد، افراد بیشتری برای آزمایش آن کنجکاو میشوند. او افزود: «این تجربه به سرآغازی برای گفتگوهایشان تبدیل میشود. واقعاً مردم را به هم متصل میکند و به ایجاد یک پل انسانی کمک میکند تا متوجه شباهت‌ها و علایق مشترکشان شوند. دنیای مصنوعی را به واقعیت تبدیل میکند.»

واقعیت مجازی در خانه سالمندان، سفری به خاطرات گذشته

پژوهش‌ها، فرصت‌ها و دیدگاه کارشناسان

شرکت Rendever اخیراً با کمک مالی نزدیک به 4.5 میلیون دلاری از سوی مؤسسه ملی بهداشت، در حال مطالعه راه‌هایی برای کاهش انزوای اجتماعی در میان سالمندان است. برخی مطالعات نشان داده‌اند که برنامه‌های واقعیت مجازی میتوانند به سالمندان در حفظ و بهبود عملکردهای شناختی و تقویت ارتباطات اجتماعی کمک کند. کارشناسان تأکید دارند که این فناوری باید به عنوان یک مکمل و نه جایگزین برای سایر فعالیت‌ها استفاده شود.

پالابی بومیک، پژوهشگر دانشگاه ایلینوی، معتقد است کلیشه‌های مربوط به عدم تمایل سالمندان به فناوری‌های جدید باید تغییر کند، زیرا آن‌ها حاضرند فناوری‌های معنادار را بپذیرند. او می‌گوید: «این فناوری علاوه بر کاهش استرس و سرگرمی، جنبه‌ای بین‌نسلی دارد که میتواند به آن‌ها در ساختن روابط بهتر با جوانان کمک کند؛ جوانانی که با دیدن این صحنه می‌گویند: ”پدربزرگ باحال است!“»

واقعیت مجازی در خانه سالمندان، سفری به خاطرات گذشته

کاربرد درمانی برای زوال عقل

برنامه‌های واقعیت مجازی از شرکت‌های Rendever و Mynd Immersive، علاوه بر کمک به ایجاد ارتباطات اجتماعی، به عنوان ابزاری بالقوه برای کاهش سرعت اثرات مخرب زوال عقل نیز به کار گرفته شده‌اند. در مرکز بازنشستگی The Forum، باب روگالو، ساکنی مبتلا به زوال عقل که قدرت تکلم خود را از دست داده، هنگام پیاده‌روی مجازی در پارک ملی گلیشر، با تکان دادن سر و لبخند، لذت خود را نشان می‌داد. همسرش، سالی، گفت این تجربه خاطرات خوش سفرهای گذشته‌شان را زنده کرد و افزود: «این فناوری به شما امکان میدهد از محیط یکنواخت خود خارج شوید و به مکانی جدید بروید یا از مکان‌هایی که قبلاً بوده‌اید دیدن کنید.»

در جلسه‌ای دیگر در همان مرکز، آلموت شولتز 93 ساله هنگام تماشای اجرای موسیقی کلاسیک مجازی در کلرادو از خوشحالی می‌خندید. او پس از برداشتن هدست و بازگشت به واقعیت، با لبخندی بزرگ گفت: «عجب جلسه‌ای داشتیم.»